Inauguracja sezonu 2021/2022 – gwiazda wieczoru: olśniewająca Bomsori Kim

W programie: koncert skrzypcowy op. 33, jeden z najpiękniejszych utworów Carla Nielsena, i przepełniona słońcem, afirmująca życie Symfonia nr 8 G-dur op. 88 Antonína Dvořáka.
Serdecznie zapraszamy!

Bomsori Kim jest absolwentką Seoul National University, gdzie studiowała pod kierunkiem Young Uck Kim. Ukończyła również nowojorską Juilliard School pod kierunkiem Sylvii Rosenberg i Ronalda Copesa. Jest zwyciężczynią 62. Konkursu ARD w Monachium, w 2016 r. przyznano jej II nagrodę oraz nagrodę słuchaczy radia kanadyjskiego w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Montrealu, w tym samym roku na XV Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego zdobyła II nagrodę, a także nagrodę krytyków oraz dziewięć nagród specjalnych. Bomsori Kim jest laureatką XV Konkursu im. Piotra Czajkowskiego, Konkursu im. Królowej Elżbiety, X Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Jana Sibeliusa, III Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego w Chinach, VIII Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Josepha Joachima w Hanowerze oraz Konkursu Koncertowego (Annual Concerto Competition) organizowanego przez Szkołę Juilliarda.

Bomsori Kim występowała jako solistka na najważniejszych scenach muzycznych świata: w Złotej Sali Musikverein w Wiedniu, w Sali Czajkowskiego w Moskiewskim Konserwatorium, w Sali Filharmonii w Petersburgu, w Sali Koncertowej Radia Słowackiego w Bratysławie, w Finlandia Hall w Helsinkach, w Herkulessaal i Prinzregententheater w Monachium, w Sali Kameralnej Filharmonii Berlińskiej, w Sali im. Smetany w Pradze, a także w Sali Koncertowej Seoul Arts Center.

Recenzenci podkreślają wybitne umiejętności Bomsori Kim: wirtuozerię i elegancję gry, czysty i bogaty ton, oryginalność, znakomity, ekspresyjny kontakt z publicznością. Sama skrzypaczka zaś mówi o sobie: „Nie jestem głośną osobą – zwykle nie mówię dużo w życiu codziennym. Ale właśnie dlatego uwielbiam grać na skrzypcach, ponieważ mogę mówić i komunikować się poprzez muzykę”.


W 2017 roku nagrała płytę „Wieniawski & Shostakovich: Bomsori Kim & Warsaw Philharmonic”, wydaną przez Warner Classic, w 2019 roku z Rafałem Blechaczem „Fauré, Debussy, Szymanowski, Chopin” dla Deutsche Grammophon, a w 2021 solowy album „Bomsori. Violin On Stage” również dla Deutsche Grammophon (światowa premiera: 18 czerwca 2021).

Bomsori Kim gra na skrzypcach Giovanniego Battisty Guadagniniego z 1774 roku.

Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii w Szczecinie poprowadzi Rune Bergmann, pierwszy dyrygent i dyrektor artystyczny Filharmonii. Rune Bergmann jest muzykiem wszechstronnie utalentowanym, gra na trąbce, fortepianie, skrzypcach i altówce. Uczył się dyrygentury chóralnej i orkiestrowej w Szwedzkiej Królewskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Andersa Ebyego, Jina Wanga i Jormy Panuli. Otrzymał dyplom z wyróżnieniem Akademii Muzycznej im. Sibeliusa w Helsinkach, gdzie studiował dyrygenturę u Leifa Segerstama. Melomani doceniają jego pełne elegancji interpretacje, ale także energię i żywiołowość. Maestro doskonale odnajduje się zarówno w repertuarze klasycznym, romantycznym, operowym, jak i współczesnym. Mówi: „Tylko niebo może być granicą dla orkiestry”.

W czerwcu 1911 roku Carl Nielsen (1865-1931) przyjął zaproszenie Niny Grieg do Troldhaugen, niewielkiej willi na obrzeżach Bergen, która przez ponad ćwierć wieku była miejscem pracy i schronieniem jej męża, Edvarda (1843-1907). Duńczyk miał tu spędzić lato i tworzyć w ciszy i spokoju. Baśniowa przyroda Norwegii olśniła kompozytora. W liście do żony opisywał góry, błękitne niebo, bardzo jasne, nawet gdy słońce dawno już utonęło gdzieś za horyzontem. Choć romantyczna sceneria okolicy współgrała z wrażliwością artysty, praca nad koncertem skrzypcowym szła wolno, na co uskarżał się w listach. Utwór ukończył dopiero po powrocie do Kopenhagi, pod koniec 1911 roku. Koncert, co niezwykłe, składa się tylko z dwóch części. Muzykolog, Susan Key, zauważa związki pierwszej części ze strukturą rzeźby, co może nie jest przypadkowe, ponieważ istotny wpływ na Nielsena miała jego żona, rzeźbiarka Anne Marie Carl-Nielsen. Atmosfera drugiej części sugeruje, że kompozytor poddał się urokowi norweskich wiejskich pejzaży. Koncert skrzypcowy op. 33 jest utworem olśniewającym, trudnym i wymagającym wirtuozowskich umiejętności.

Fascynacja przyrodą i motywy rustykalne łączą utwór Nielsena z VIII symfonią Antonína Dvořáka (1841-1904), najbardziej optymistyczną, radosną z wszystkich jego symfonii. Symfonia powstawała podczas długich wędrówek po lasach i polach w okolicach wsi Vysoká u Příbramě w środkowych Czechach, gdzie Dvořák spędził dwa beztroskie lata w gościnie u szwagra, hr. Kaunitza. Hans-Hubert Schönzeler w biografii kompozytora napisał, że „całe dzieło tchnie duchem Vysoki; gdy spaceruje się po lasach otaczających wiejski dom Dvořáka w słoneczny letni dzień, wśród śpiewu ptaków i liści drzew szumiących w łagodnym wietrze, można prawie usłyszeć muzykę”. W VIII symfonii, mimo wyraźnej obecności momentów dramatycznych, wręcz „wagnerowskich namiętności”, czy tak charakterystycznej dla kompozytora melancholii, dominuje „bukoliczna euforia, czysta radość życia w świecie cudów natury” (Dennis Bade). Dvořák dzieli się ze słuchaczami swą fascynacją muzyką ludową, witalnością i niepokonanym optymizmem Czechów. Sedno przesłania kompozycji, najlepiej chyba uchwycił czeski dyrygent, Rafael Kubelík: w czasie prób symfonii, zamiast udzielać orkiestrze długich wskazówek, po prostu powiedział: „Panowie, w Czechach trąby nigdy nie wzywają do bitwy – zawsze wzywają do tańca!” .