Gamzou I SCHUBERT I BEETHOVEN 250

Choć dzisiaj trudno w to uwierzyć, utwory Beethovena były przyjmowane nader nieżyczliwie przez publiczność i krytykę przez większość jego życia. Następował przełom czasów. Stary porządek odchodził do przeszłości. Beethoven był prekursorem zmian na gruncie muzyki. Czy w ogóle miał szansę być zrozumiany?

Atmosfera tych czasów jest nam doskonale znana. Wraz z wojnami napoleońskimi przez Europę przeszedł powiew zmian. Podróżnicy przywożący nowinki z zachodnich krajów. Szeptem przekazywane informacje. Rozbudzone nadzieje społeczeństw i narodów. Trudny do opisania stan wyczekiwania na ważne wydarzenia. Wreszcie jawne wezwania zagrzewające do walki. Czy to nie o tych czasach i atmosferze opowiada nasz „Pan Tadeusz”?

To Europa czasów Beethovena. Niespokojna, niecierpliwie pożądająca zmian. Powoli także obracająca się w kierunku jednostki. To moment, w którym dla sztuki i nauki ważny staje się człowiek z jego aktywnością zewnętrzną i przeżyciami wewnętrznymi. Na tym fundamencie oprze się romantyzm, a potem fin de siècle. Zachwieją nim dopiero totalitaryzmy XX wieku. Dzisiaj Beethoven jest bliski słuchaczom jak nigdy wcześniej w historii. Jesteśmy bogatsi o dwa wieki doświadczeń. W jego symfonii możemy bezbłędnie odczytać intymne, osobiste uczucia kompozytora tak trudne do dostrzeżenia przez publiczność 250 lat temu.