SCHUMANN I BEETHOVEN 250

Ludwig van Beethoven urodził się w 1770 roku w Bonn, gdzie jego ojciec i dziadek byli muzykami na dworze księcia arcybiskupa. Po intensywnych, acz nie zawsze gładko idących naukach wyjechał jako obiecujący młody geniusz do Wiednia. Miał wtedy 22 lata. Zabrał ze sobą kilka szkiców i rękopisów. Wśród nich była melodia, którą po kilkudziesięciu latach umieści w najsłynniejszym symfonicznym finale wszech czasów. Niedługo potem stanął przed wyborem swojej artystycznej drogi. Mógł skupić się na muzyce wokalnej i wokalno-instrumentalnej, ale wybrał drogę kompozytora orkiestrowego i wirtuoza fortepianu.

Stąd w katalogu jego dzieł tylko jedna opera – „Fidelio”. Utrzymana jest ona w nurcie bohaterskiej walki. Warto zwrócić uwagę na styl pracy Beethovena. Najpierw notował swoje pomysły i muzyczne szkice. Następnie wiele razy je zmieniał i poprawiał, wydobywając z chaosu notatek, skreśleń i fragmentów ostateczny kształt utworu. Dlatego właśnie do „Fidelia” uwertury powstały aż… cztery!

Wydaje się, że Beethoven, pisząc Symfonię nr 8, powraca do wspomnień z młodości. Określana jest ona jako „taneczna” i przywodzi na myśl dworską atmosferę Bonn. Nie jest to jednak symfonia w dawniejszym stylu. Beethoven w momencie jej pisania ma już za sobą długą życiową drogę. Mimo wielu przeciwności losu daje dowód, że wciąż potrafi zanurzyć się w radosnych myślach. Odwzorowuje je beztroski, lekki charakter utworu. To właśnie jest drugi Beethoven, ciepły, serdeczny i bezpośredni. Bezpośredniość była jego bodaj najbardziej rozpoznawalną cechą charakteru.