Laureaci Konkursów | Janusz Olejniczak

VIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina odbywający się w 1970 roku przeszedł do historii z co najmniej kilku powodów. Jednym z nich była zmiana terminu rozgrywania pianistycznych zmagań z lutego na październik. Powodem tej zmiany stała się… troska o stan zdrowia młodych wykonawców, zwłaszcza gości z południowych krajów, których srogie polskie zimy po prostu „dyskwalifikowały” przeziębieniami. Październikowy klimat miał zatem sprzyjać bardziej wyrównanej konkurencji.

W jury konkursu zasiedli tak znakomici muzycy, jak Regina Smendzianka, Witold Małcużyński, Tatjana Nikołajewa, Jan Hoffman i Bolesław Woytowicz, oraz kompozytor Kazimierz Sikorski (przewodniczący). Edycja konkursu z 1970 roku to jednak przede wszystkim wspaniałe grono laureatów ze zwycięzcą, Amerykaninem Garrickiem Ohlssonem na czele i zdobywczynią drugiej nagrody, Japonką Mitsuko Uchidą. Laureatami zostali wówczas również dwaj Polacy – trzecie miejsce zajął Piotr Paleczny, a szóste, najmłodszy w gronie laureatów, niespełna osiemnastoletni Janusz Olejniczak.

Dla urodzonego w 1952 roku Olejniczaka, studenta Ryszarda Baksta oraz Zbigniewa Drzewieckiego, Konkurs Chopinowski wcale nie był pierwszym sukcesem w karierze pianistycznej. Już w 1967 roku został finalistą Międzynarodowego Konkursu Młodych Wykonawców „Concertino Praha”, a dwa lata później wystąpił na Międzynarodowej Trybunie Młodych Wykonawców w Paryżu, dzięki czemu zakwalifikowano go do udziału w koncercie podczas targów płytowych MIDEM 1970 w Cannes. Już po Konkursie Chopinowskim, na początku lat 70., kontynuował studia pianistyczne w Paryżu u Konstantego Schmaelinga i Witolda Małcużyńskiego, a następnie w Warszawie u prof. Barbary Hesse-Bukowskiej.

W bardzo bogatym dorobku artystycznym Olejniczaka, zarówno koncertowym jak i nagraniowym, poza koncertami niemal na całym świecie warto wymienić światowe prawykonanie kompozycji „Valse Boston” na fortepian i orkiestrę Giji Kanczelego z 1997 roku. Artysta wziął także udział w filmie o Chopinie „La note bleu” (Błękitna nuta) Andrzeja Żuławskiego (1991), gdzie zagrał samego kompozytora, a także nagrał ścieżki dźwiękowe do filmu „Chopin, pragnienie miłości” Jerzego Antczaka oraz „Pianisty” Romana Polańskiego.