Łukasz Skąpski | Rysunki cieniem

Serie niewielkich instalacji z patyków i trzcin oraz fotografii, wykonywanych na plaży w Kuźnicy na Półwyspie Helskim; patyki i trzciny wetknięte w piasek, rzucały cień przy słonecznej pogodzie, tworzący ulotne rysunki.

Moje świetlne prace poddają się przemijaniu z naturalną łatwością. Istnieją dopóki świeci słońce, dopóki wiatr nie przewróci patyków, nie zaleją ich fale lub nie zniszczy noga człowieka. Są stworzone po to, by przeminąć, nie żeby trwać, podtrzymując złudzenie trwałości (…). Paradoksalnie jednak, bardziej niż twory trwałe, odnoszą się do wieczności, do niezmienności praw rządzących naturą.

Łukasz Skąpski, katalog wystawy „16.00 (Łuk)”, Galeria Zderzak, Kraków, 1994

Łukasz Skąpski jest artystą wizualnym, profesorem i kierownikiem Pracowni Fotografii i Strategii Artystycznych na Wydziale Nowych Mediów, Fotografii i Filmu Eksperymentalnego Akademii Sztuki w Szczecinie. Absolwent Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie, współzałożyciel legendarnej Supergrupy Azorro, od lat porusza się między fotografią, instalacją, obiektem i wideo. W jego twórczości często powracały wątki społeczne i polityczne, jednak prezentowany projekt stanowi wyraźny zwrot ku tematyce medytatywnej i refleksji nad naturą zjawisk.

Jednym z kluczowych obszarów zainteresowań Skąpskiego jest fenomen światła – jego zmienność, rytm i zależność od praw natury. W cyklu Rysunki cieniem (1993-1994) artysta tworzył na plaży w Kuźnicy na Półwyspie Helskim niewielkie, efemeryczne instalacje z patyków i trzcin wbitych w piasek. Rzucone przez nie cienie, zmieniające się wraz z ruchem słońca, tworzyły ulotne, geometryczne rysunki. Istniały tylko przez chwilę – do momentu zmiany światła, podmuchu wiatru czy nadejścia fali.

Te nietrwałe „rysunki” Skąpski rejestrował fotograficznie, traktując fotografię jako świadectwo wydarzenia, które z definicji było skazane na zniknięcie. Prezentowane na wystawie prace pozwalają widzom zobaczyć zapis procesu – spotkania światła, materii i czasu. To opowieść o kruchości ludzkiej kondycji, ale też o stałości praw natury, które, mimo przemijania form, nieustannie się odnawiają.