Dzieje się tak dlatego, że utwory muzyki klasycznej takie jak: symfonia, sonata czy koncert instrumentalny zwykle składają się z kilku części. Publiczność nagradza oklaskami muzyków dopiero po wykonaniu wszystkich części utworu, a nie osobno po każdej z nich. Wynika to z tego, że wykonywanie muzyki klasycznej to wielce skomplikowana operacja. Wymaga doskonałego zgrania wszystkich muzyków na scenie, a więc i ogromnego skupienia. Oklaski między częściami utworu mogą ich z łatwością wybić z koncentracji.
Zastanawiasz się skąd masz wiedzieć ile części ma utwór? Odpowiedź na to pytanie znajdziesz w programie, który przygotowujemy dla każdego koncertu. Weźmy przykład. Zaglądasz do programu i znajdujesz tam następujący utwór:
Ludwig van Beethoven – V Symfonia c-moll op. 67
Allegro con brio
Andante con moto
Scherzo: Allegro
Allegro – Presto
Ludwig van Beethoven to kompozytor, a jego utwór, który wykonamy na tym przykładowym koncercie, to V Symfonia c-moll op. 67. Zaś te dziwne określenia w języku włoskim właśnie części tego utworu. Symfonia ta ma więc cztery części.
Dlaczego tytuły tych części nie zostały przetłumaczone na polski? Ponieważ te “tytuły” to tak naprawdę tylko wskazówki dot. tempa. Np. “Allegro con brio” znaczy po prostu “szybko z werwą”, a “Andante con moto” to “tempo spokojnego kroku”. Od setek lat zapisuje się je po włosku. Język ten jest międzynarodowym językiem muzyki, rozumianym przez muzyków klasycznych na całym świecie. Zdecydowanie rzadziej spotyka się części utworu w językach niemieckim czy francuskim.
Masz więc dwie opcje: sprawdzić w programie ile części ma dany utwór i klaskać po ostatniej lub po prostu dołączyć do burzy oklasków całej widowni.