Ryszard Horowitz

Ryszard Horowitz, fotograf i fotokompozytor, jest znany ze swojej umiejętności łączenia różnych technik w niezwykłe kompozycje wizualne. Ta wystawa przeniesie widza w podróż po różnych etapach twórczości artysty, ukazując jego nieustające dążenie do odkrywania nowych środków wyrazu.

Fotografik, prekursor komputerowego przetwarzania fotografii, współzałożyciel amerykańskiego Stowarzyszenia Fotografików Reklamowych APA.

Urodził się 5 maja 1939 roku w Krakowie. W marcu 1959 roku wyjechał z Polski do Nowego Jorku, gdzie mieszka i pracuje do dziś. W czasie II wojny światowej mieszkał z rodziną w krakowskim getcie, był więźniem kilku obozów koncentracyjnych. Znalazł się na słynnej „liście Schindlera” i był jednym z najmłodszych więźniów uratowanych z obozu Auschwitz-Birkenau.

Po wojnie wraz z ocalałymi bliskimi wrócił do Krakowa. Przez pewien czas wychowywał się razem z Romanem Polańskim, z którym zbudował swój pierwszy powiększalnik fotograficzny z tektury. Zdjęcia zaczął robić już w wieku czternastu lat, ale jego droga do fotografii wiodła przez malarstwo. Przez dwa lata Horowitz studiował je bowiem w krakowskiej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych, potem na Akademii Sztuk Pięknych. W tym czasie przyjaźnił się z artystami Piwnicy pod Baranami, fascynował się jazzem (grał na klarnecie), interesował się amerykańską fotografią i dokumentował na zdjęciach narodziny polskiego jazzu. W 1958 roku na wystawę w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie przygotował zdjęcie przedstawiające kobiecy akt, zatytułowane Nagi krajobraz. Po kilku godzinach praca została usunięta z ekspozycji z przyczyn obyczajowych.

W 1959 roku Horowitz wyjechał do Nowego Jorku, gdzie rozpoczął studia w prestiżowym Pratt Institute na wydziale projektowania i grafiki reklamowej. Tam poznał jednego ze swoich mistrzów – wybitnego fotografa Richarda Avedona. Horowitz asystował mu przy wielu projektach, m.in. podczas sesji zdjęciowej Salvadora Dalego w 1963 roku. W pracowni Avedona Horowitz spotkał Alexeya Brodovitcha, najbardziej wpływową postać wśród fotografów amerykańskich określanych mianem Szkoły Nowojorskiej. Wykłady Brodovitcha nauczyły Horowitza, że dobrą sztukę zabija banał. Po uzyskaniu dyplomu w Pratt Institute w 1963 roku pracował w wielu instytucjach filmowych, studiach projektowych i fotograficznych oraz jako dyrektor artystyczny Grey Advertising, jednej z największych agencji reklamowych w Nowym Jorku.

W 1967 roku otworzył własną agencję fotograficzną, którą prowadzi do dziś. Zaczął angażować się w grę z formą i zaawansowane technologie. Wypracował swój rozpoznawalny styl, mocno eksperymentalny. Jego zdjęcia przedstawiają odrealnione sceny rodem z marzeń sennych, grę symboli i obrazów.

W 1983 roku Horowitz otrzymał tytuł Amerykańskiego Fotografa Roku, a w 1991 – przyznawaną przez Amerykańskie Stowarzyszenie Fotografów Reklamowych – główną nagrodę w kategorii Best in Special Effects in Photography. Określany mianem surrealisty fotografii i sztukmistrza obiektywu, od kilku lat nie zajmuje się już reklamą. Eksperymentuje, poznaje nowe techniki, urządzenia optyczne i cyfrowe. Sam nazywa swoje prace fotokompozycjami. Nagradzany licznymi nagrodami i wyróżnieniami. W 2008 roku odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2010 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.
Od 1999 roku członek ZAiKS-u.

Od 2013 roku członek honorowy i Laureat Nagrody 100-lecia ZAiKS-u oraz Nagrody Specjalnej ZAiKS-u.

Żródło tekstu: zaiks.org.pl/artykuly/2020/maj/ryszard-horowitz
Na zdjęciu Ryszard Horowitz, fot. Marta Wojtal