A i r

Pojedyncze trącenie struny jest jak narysowanie pojedynczej linii. Joanna Przybyła używa gramatyki rysunku w tworzeniu instalacji dźwiękowych. Nuta zagrana w danym wnętrzu wyznacza wyobrażoną linię, która prowadzi nas poprzez architekturę, jej skalę, rozpiętość, echo membran ścian. Dźwięk mierzy odległe punkty w obrębie obrysu budynku i poza nim. Dźwięk uaktywnia indywidualną percepcję odbiorcy. Jednocześnie innowacyjny sposób osadzania dźwięku w architekturze, jaki stosuje Joanna Przybyła rozszerza świadomość bycia w danej przestrzeni, wzmaga intensywność obserwacji, poziom aktywności. Odbiorca, uwiedziony pojawiającym się i zanikającym dźwiękiem staje się twórcą i częścią doświadczanej przestrzeni.

Joanna Przybyła connects her sound installations to the practice of drawing. A single touch of a string is like a single drawing line. A single tone played within the given space transforms into an imaginary line that guides us through the architecture, its scale, the entire span of its membranes, walls. Sound delineates the most distant points within and beyond the outlines of the building. It activates the individual perception of the spectator. With this profound and transporting way of linking sound to architecture, Joanna Przybyła evokes the higher awareness of the space. The spectator tunes into a different kind of consciousness of place. Seduced by the appearing and disappearing sound, one increases the intensity of the observation and finds perceptual nuances within reverberations.

A i r has a performative-multimedia character. Zoé Cartier will be playing solo parts for cello.

Joanna Przybyła had studied at the Academy of Fine Arts in Poznań. Her work combines art and scientific study, which culminates in unique projects applying a variety of media: installation, photography, design, drawing, sound installation and architecture. The artist’s observations of nature are reflected in the way she introduces light into her work. Her installations in public spaces are monumental, always closely related to the structure of architecture. The artist’s most recent projects explore how sound moves through the different membranes of architectural spaces. Through contiguous compositions she reveals the many facets hidden in buildings.

Selected Exhibitions: Sculpture Center, New York City; Zachęta – National Gallery of Art, Warsaw; Kunstmuseum Düsseldorf; Foksal Gallery, Warsaw; Yorkshire Sculpture Park, Wakefield; Center of Contemporary Art Zamek Ujazdowski, Warsaw; National Museum, Poznan; Grassimuseum, Leipzig; Kunsthalle Mannheim; Bochum Museum; MuzeumSztuki, Łódź; Gotland Museum, Visby.

Selected Awards: The Henry Moore Foundation, Hertfordshire; The Kościuszko Foundation, New York City; The Pollock-Krasner Foundation, New York City; CEC International Partners Fellowship, New York City; The British Council, United Kingdom; John David Mooney Foundation Chicago Prize; Polish Ministry of Culture.

Zoé Cartier is an exceptional artist, with astonishing musical sensitivity and an uncompromising search for artistic expression. After completing her soloist Master’s degree at the HochschulefürMusikHannsEisler in Berlin, and two seasons as solo cellist at Opernhaus Magdeburg, she currently performs as solo cellist with several ensembles and orchestras throughout Europe, including Ensemble Resonanz, Solistenensemble Kaleidoskop, Komische Oper Berlin, Ensemble Adapter, and Radio Sinfonie Orchestra Berlin.

Her artistic open-mindedness and curiosity draw her to creative projects, working with dynamic artists across many disciplines. Her performances include work with choreographers Sasha Waltz at the Neues Museum in Berlin and Emmanuelle Huynh in France. She has also collaborated with theater director Falk Richter at the Schaubühne Berlin, and artist Tino Sehgal at the Düsseldorf Museum, as well as working on numerous interdisciplinary projects at Radialsystem V in Berlin.

Since 2013 she has been a passionate teacher at the Hochschule für Musik Hanns Eisler in Berlin.